65 – La bête du Gevaudan

Vrijdag 4 april 2025 Monestrol d’Alier-Chazeaux  km 1731-1759

Aan het einde van de negentiende eeuw was er een dier dat leek op een grote wolf, dat volgens de overleveringen 60 tot 100 mensen heeft gedood, totdat een jager hem met een zilveren kogel doodschoot. Het gebeuren heeft nogal wat invloed gehad op de bewoners, want zelfs nu nog kom je in veel dorpen referenties tegen aan la bête du Gévaudan. Er is een museum, er staan beelden, het wordt gebruikt in namen van gîtes, enzovoorts.
Een ander fenomeen met een groot effect op deze streek is de camino, oftewel de Chemin de Saint-Jacques de Compostelle. Overal langs de weg zie je advertentieborden: kom eten, kom slapen, kom drinken. Er rijden busjes die bagage transporteren, en overal zie je de camino-gîtes. Niet vreemd als je je realiseert dat er op drukke dagen 300 mensen per dag vertrekken, en die moeten allemaal ergens slapen en eten.
Als je je dan bedenkt dat de gemiddelde pelgrim een dikke 20 km per dag loopt, betekent dat dat er elke dag op een stuk van 20 km 300 mensen ondergebracht moeten worden.
En wat doet de rest van de bewoners van de streek Gévaudan, hier in de Auvergne? Een beetje landbouw, maar er is niet veel meer dan dat. De streek heeft een hele serie piepkleine dorpjes, een huis of vijftien, die wel allemaal goed onderhouden zijn. En allemaal hebben ze een mooie Romaanse kerk uit de Cluny-tijd (12e eeuw). Heel karakteristiek.
De heuvels zijn hier hoog – we kwamen vandaag tot 1300 meter boven zeeniveau – en de eerste vier uur hadden een stijging van 500 meter! Ook later die dag hebben we veel gedaald en geklommen. Het is een mooi gebied, heel stil eigenlijk. Onderweg kwamen we wat pelgrims tegen, waaronder een man uit Nantes die ik vriendelijk aansprak en met wie ik een babbeltje probeerde te maken, maar hij had daar geen zin in. Ook best.
Er was ook een koppel met twee karretjes en een hond, die drie weken gingen trekken met een tent, maar verder was het eigenlijk wel heel stil.
Voorlopig is Chazeaux ons zuidwestelijke eindpunt, waarmee we de kop eraf hebben voor de Via Podiensis, die 750 km lang is. We komen waarschijnlijk in september weer terug.
Eenmaal thuis zijn we weer bij het restaurant naast ons wezen eten, want het eten was er gisteren bijzonder goed en het is lekker dichtbij. Ik at de lokale groene linzen als salade en Sint-Jakobsschelpen als hoofdgerecht, en de rest kreeg nog een schnaps als uitsmijter van de bazin. Leuk tentje.