70 - Er is een jarig!
2 mei 2026 - Estaing, Frankrijk
Woensdag 25 maart 2026 La Rozarie - Estaing km 1865-1889
“Hoe zijn je benen? ”, dat is een vraag die Jon en ik elkaar vrijwel elke dag stellen, soms vooraf, bijvoorbeeld nadat we de dag ervoor een pittige dag hebben gehad, soms als tijdens de tocht als we veel hoogtemeters voor de kiezen krijgen. We hebben ontdekt dat de benen in de loop van de week sterker worden. Ik heb weleens lopen peinzen wat dat zou kunnen zijn. De opbouw van spiermassa lijkt me niet waarschijnlijk omdat het wat snel is. Zou het liggen aan afvoer van afvalstoffen, dat je opgeschoond bent door de beweging? Of hebben we extra bloedvaten zodat de zuurstofaanvoer efficiënter is? Moet ik eens een diepere studie van maken. We merken ook dat de condities van de tocht bepalen hoe de benen erbij zijn. Niet onlogisch natuurlijk: meer kilometers, meer hoogtemeters of paden met veel stenen van een centimeter of 10-30 zijn vermoeiender voor voeten en benen. Gisteren hadden Jon en ik goede benen toen we vertrokken, maar Jon had moeite met het laatste uur voor de lunch. Erna liepen we weer als een kievit. Vanmorgen startten we goed, maar nu, aan het einde van de dag, zijn we het erover eens dat dit een zware dag was en dat de benen niet erg meewerkten, het was bikkelen vandaag. De route was een stuk korter dan de andere dagen, mijn berekening kwam uit 24 km, een stuk minder dan eerdere dagen. Het venijn van deze dag zat hem in de twee klimmetjes die er in de zaten. Een klim was 120 m en de tweede ongeveer 150 m. Niet superhoog dus maar wel behoorlijk stijl en dat vonden we lastig. Uiteindelijk deden we zeven uur over de tocht van vandaag, dus met een gemiddelde van ruim onder de 4 km/h en dat is voor ons langzaam. Verder was het een hele mooie dag met volop zon, zoals voorspeld, dus we hebben ons ingesmeerd. De bermen van de wegen stonden vol met bloemen, het was een zo’n heerlijk lentedag. De tocht voerde door de vallei van de Lot die zich tussen de steile heuvels door slingert. Als je dan boven staat, zoals we het twee keer hebben gedaan, is het uitzicht echt heel erg mooi. Onderweg passeerden we eerst Saint Côme dÓr, een prachtig oud stadje met middeleeuwse straten waar we een lekker bakje koffie dronken in de zon. Daarna liepen we door met heel mooie gebouwen aan de rivier de Lot, en een mooi park waar mensen lekker in het zonnetje zaten te genieten van de dag. Tussen die twee zijn we nog door de monding van een vulkaan gelopen en kwamen we op een prachtig uitzichtpunt, waarbij we de Lot vallei konden overzien, inclusief het dorpje waar we vertrokken. Zoals gezegd, de benen waren niet zo goed, en de laatste drie kilometer zijn we over een asfaltweg naar Estaing gelopen, dat ons glimmend in de zon toelachte aan de overkant van de rivier, met het slot op de heuvel en de mooie stenen brug die we over moesten en waarachter we ons huis zagen liggen.
En ja, de dag was nog niet voorbij. We hadden wat te vieren, want het was Jon’s verjaardag! Onderweg was Jon al een paar keer gebeld, en ‘s avonds gingen we uit eten in een restaurant dat Willy en Marianne hadden uitgezocht. Nou, goede keuze hoor! Heerlijk gegeten, vlakbij ons huis en met lekkere lokale gerechten. We hebben niet gezongen, want daar houdt Jon niet zo van.
