69 - Dejeuner dehors, au soleil

Dinsdag 24 maart 2026  Nasbinal - La Rozarie km 1835 - 1865

De dag beloofde mooi te worden als we af konden gaan op de blauwe lucht en het feit dat de wind was gaan liggen. De voering uit mijn winterjas kon dus thuisblijven en alleen een trui leek me voldoende om te beginnen, de jas stopte ik daarom in mijn groene rugzak. Die ochtend moesten we voor vertrek eerst de tassen inpakken, want  die avond zouden we op ons volgende verblijf slapen, in het dorp Estaing aan de rivier de Lot, aan de voet van de hoogvlakte. De tassen werden dus gepakt en het brood van gisteren opgegeten en gesmeerd. Willy bracht ons naar Nasbinal, waar de baas van de bar vriendelijk naar ons knikte. Al snel liepen we Nasbinal uit en bevonden we ons weer op de hoogvlakte, maar dit keer zonder gierend koude wind maar leeuweriken die in de lucht hun karakteristieke zang lieten horen, en met rode wouwen die als jachtvliegtuigen boven de weilanden hingen en speurden naar een mogelijke prooi. We haalden twee mensen in die we ook gisteren al gezien hadden, en deze keer besloten we een praatje te maken. Het bleken twee Fransen, een man en een vrouw en ze vertelden ons dat ze deze trip al een keer eerder had gelopen. Ik vroeg haar waarom ze besloten had het een tweede keer te doen en de reden was heel triviaal: ze waren eigenlijk van plan geweest om naar Marokko op vakantie te gaan, maar hun paspoorten waren verlopen. Vandaar dat ze deze tocht nog een keer gingen doen, en met veel plezier. Even later haalden we een tweede pelgrim in, Christophe, die duidelijk last had van zijn zware bepakking. Hij stond uit te puffen boven op de berg waar we vervolgens een praatje met hem maakten. Hij begon in Le Puy en ging naar Saint Jean Pied le Port, waar hij vier weken de tijd voor dacht nodig te hebben. Christophe vertelde dat hij 60 jaar oud was  en net met pensioen was gegaan. Hij vertelde ons over zijn mooie  carrière als financieel directeur van een bedrijf in de buurt, hard werken en in een gebied waar niet veel t doen was. “Mensen komen hier met tegenzin heen, en vertrekken 8 kilo’s zwaarder want het eten is hier echt goed.” Zijn mooie carrière was wel ten koste gegaan van zijn privéleven en hijj ging de Camino gebruiken om na te denken over de manier waarop hij zijn leven in zou gaan vullen. Iedereen heeft zo zijn eigen reden om deze toch te wandelen. Voor ons is het een manier om tijd met elkaar door te brengen, om veel te leren van het land waar we doorheen lopen, om veel tijd buiten door te brengen, als fysieke uitdaging en als interessant project. Boven op de hoogvlakte van Aubrac lag nog sneeuw, maar inmiddels liepen wij in T-shirt, een interessante tegenstelling. We hadden prachtig uitzicht op de heuvels aan de overkant van de rivier Lot en daalden vervolgens de helling af naar het dorp Saint Chely-Aubrac, waar Willy en Marianne inmiddels op een terrasje zaten te wachten om met ons te lunchen. Het was heerlijk buiten in het zonnetje en we aten allerhande streekproducten en gerechten. Met een volle buik liepen we vervolgens naar ons eindpunt La Rozarie wat nog 13 km verder lag en 950 m naar beneden. Het landschap veranderde naar steile heuvels met bossen erop en doorsneden door allerlei rivieren. Het deed ons denken aan Luxemburg. Na een venijnige klim werden we opgepikt in en werden we meegenomen naar ons prachtige nieuwe huis in Estaing waar de eigenaar al ons op stond te wachten en ons trots rondleidde door het pas gerenoveerde pand, een oude meelfabriek pal aan de rivier Lo en met uitzicht op de mooie oude brug in het kasteel. Hier gaan we het wel drie dagen uithouden.