71 - Mooie gesprekken

Donderdag 26 maart 2026  Estaing - Senegues km 1889-1915

We hadden vandaag een aantal interessante ontmoetingen met mede-pelgrims en andere mensen die we onderweg tegenkwamen en aanspraken. De eerste ontmoeting was met een dame die we gisterenavond bij het verjaardagsfeestje van Jon in het restaurant zagen in gezelschap van twee andere vrouwen. Aan de kleding was toen al duidelijk te zien dat het wandelaars waren. Nu was ze alleen en we zagen haar in de verte waggelen langs de rivier de Lot. Waggelen, want ze had een zware rugzak en hield ook nog een plastic tas in haar hand. Nog voor we haar hadden ingehaald ging ze zitten op een bankje, en toen we langs liepen vroeg ik haar of het klopte dat we haar gisteravond hadden gezien. “Dat klopt", zei ze, en op mijn vraag of ze niet met z’n drieën liepen, vertelde ze ons dat ze de route alleen loopt. Blijkbaar hadden ze elkaar op de vorige etappe ontmoet en afgesproken om te gaan eten. Een half uurtje later haalden we een tweede pelgrim in en nu de tweede van de drie dames uit het restaurant. Haar gezicht kwam me nog bekender voor want we hadden haar anderhalf uur eerder al gezien toen Jon en ik zonder succes probeerden brood te kopen bij de lokale bakker. Ik weet nog dat het me was opgevallen dat er op dat vroege tijdstip mensen vertrokken.  Ik vroeg haar hoe het ging en ze zei dat ze het zwaar had en wees op haar voet. Uit haar mimiek en manier van praten distileerden we later dat ze zich wat ongemakkelijk voelde. Toen we nog achter haar liepen keek ze een aantal keer om en toen we dichtbij waren stopte ze en draaide een kwartslag terwijl het pad breed zat was. Een vrouw alleen, midden in het bos die wordt opgelopen door twee mannen, ik kan me het best voorstellen. Ze had pijn aan haar voet en na enig doorvragen bleek dat ze last had van hielspoor. Ik zei dat hielspoor een zeer langdurige blessure is, wat zij beaamde. Ook zij had een zware verpakking en, inmiddels al duidelijk meer op haar gemaakt, liet ze blijken dat ze verbaasd was over onze zeer lichte bepakking. Ik legde uit dat wij in de luxe positie zaten dat we een chauffeur hebben die ons ophaalt. Ze vertelde verder dat ze onderweg was naar Compostella, en toen we  doorliepen bespraken we het fenomeen hielspoor, waar Jon en ik allebei wel eens last van hebben gehad, en concludeerden dat doorlopen met hielspoor uiteindelijk een doodlopend spoor is. We zijn benieuwd of ze het gaat redden.

De derde persoon die we spraken was een man die naast een werkbusje stond, met een afstandsbediening in zijn hand. Op de grond lag een drone. Ik vroeg hem wat hij deed en hij legde uit dat hij elektricien was en de elektriciteitspalen moest controleren die daar in het bos stonden. De man was begin van de 60 en vertelde ons dat zijn werk met de komst van drones een stuk makkelijker was geworden. Ik opperde dat deze manier van drone gebruik een stuk sympathieker was dan wat er momenteel gebeurt in Iran en Oekraïne. Jon  merkte op dat drones ook prachtige beelden maakten tijdens de Olympische Spelen, waar de elektricien enthousiast op reageerde: hij had de beelden ook gezien. 

De vierde persoon die we op deze verder heerlijk zonnige dag spraken was een Amerikaanse vrouw die ons aansprak toen we door een dorpje in liepen op ongeveer 4 km van ons eindpunt.  Ze sprak mij aan in het Frans en ik verstond haar niet zo goed maar herkende heel duidelijk een Engels accent, dus al snel schakelden we over op het Engels. Ze leek wel een beetje verbaasd dat ik wist dat Engels haar moedertaal is, maar ja, een accent verlies je eigenlijk nooit meer. Ze vertelde ons dat ze al 30 jaar in het dorp woont, dat haar man Frans is, en dat zij zelf uit Californië komt. Jon merkte op dat je in deze tijd beter in Frankrijk kan wonen dan in de VS, maar dat leverde opgetrokken wenkbrauwen op. “Als je in de bergen van Californië woont, heb je geen last van de politiek." Ik ben het daar wel mee eens, het beeld dat wij krijgen van een land is sterk gekleurd door de media, die zich vooral richten op de meest extreme uitingen van met name politici. Maar het normale leven gaat gewoon door: ook in Trump country brengen vaders en moeders hun kinderen naar school, ga je barbecueën met vrienden en zwem je in de rivier. Iets vergelijkbaars zei Ram Broeckaert ook eens over de tegenstelling tussen Vlamingen en Walen: "Het zijn de politiekers die het opblazen voor hun eigen politiek gewin, in het dagelijks leven gaan we gewoon met elkaar om.”  De Amerikaanse dame liet wel blijken dat ze de leidinggevende van haar land een enorme pannenkoek vond. Haar dochter woont samen met man Rick in Utrecht, dus het was al met al een lekker kosmopolitisch plaatsje wat ze schetste. Ze vertelde ook dat de winter vreselijk slecht was geweest met heel veel regen, heel veel sneeuw en harde wind en dat ze blij was dat het eindelijk iets beter aan het worden was. 

Ook leuk aan deze etappe was dat we al om 12:15 uur gingen lunchen in een restaurantje waar we een heerlijke plat du jour hadden met gegrilde groenten en aardappels, een stukje vlees en een kopje koffie en allebei een drankje en dat alles voor € 31. Het restaurantje zat verder vol met bouwvakkers en andere groepjes mensen. Echt heel leuk en heel authentiek. Een hilarisch momentje deed zich voor toen we binnenkwamen en ik mijn bril kwijt was. Ik bedacht dat ik hem verloren had terwijl we het dorp in liepen, omdat ik zeker wist dat ik aan de rand van het dorp nog had gekeken op m’n telefoon en dat zeker met m’n bril op, want zonder bril zie ik niks. Terwijl Jon op het eten wachtte ben ik terug gaan lopen, 750 m ongeveer, tot ik het dorp uit was en op de plek waar ik op m'n telefoon had gekeken. Zonder bril kwam ik terug bij het het restaurant waar Jon al zat te eten en mijn bril netjes naast mijn bord had neergelegd, naast mijn telefoon waar hij me nog op had proberen te bellen. De bril hing blijkbaar aan m’n rugzak.Ik mag de professor titel dan wel kwijt zijn, maar de verstrooide professor blijf ik toch wel.