72 - Naar het zuiden

Vrijdag 27 maart 2026  Senegues - Firmi  km 1915-1945

Op de voorlaatste dag van deze Caminoweek in Frankrijk was de lucht weer strak blauw, en voelde het als een heerlijke lentedag. We liepen door een mooi landschap met oude ingesleten paden, waar overduidelijk al veel voeten gelopen hadden. Het eerste deel van de tocht ging heel vlot, want we liepen 400 m naar beneden toe naar het stadje Conques. Een prachtig middeleeuws stadje met nauwe straatjes, een hele mooie kerk en prachtige vakwerkhuizen. Het is een echte pelgrimsstad en is gelegen aan twee rivieren in een adembenemend mooi dal. Willy en Marianne waren ons vooruit gereden, en hadden een mooi plekje gevonden op het terras met uitzicht op de prachtige versierde poort van de kerk. In het zonnetje zaten we tussen de rokende locals die een kopje café dronken (dat is voor ons een espresso) en net als wij van het warme zonnetje genoten. Na de koffie bewaakte Willy zijn stoel en liepen Jon, Marianne en ik de kerk in om de plaatselijke relieken van de een of andere heilige te bekijken.  Zoals de natuurwet dicteert betekent een meter naar beneden ook een meter omhoog, dus 400 m naar beneden betekent, je raadt het al, 400 m omhoog. Het was flink puffen maar het uitzicht op Conques was erg mooi. De tocht vlotte lekker en op een gegeven moment kwamen we bij een bord die beschreef dat wij de groene meridiaan overgestoken waren. Dit is een lijn die van het noordelijkste puntje van Frankrijk, ter hoogte van Kortrijk, naar het Zuiden loopt en uitkomt bij de Pyreneeën. Vanaf nu lopen we dus in het westen van Frankrijk, en hebben we het oostelijke deel van Frankrijk achter ons gelaten. We gaan verder naar het westen maar we gaan ook nog naar het zuiden, en even later kwamen we op een ander interessant punt, namelijk de splitsing van de GR65, dat is de Via Podiensis en de GR 62B die loopt van Conques naar Toulouse. Hier sloegen we af naar het zuiden, zoals gezegd naar Toulouse omdat wij het allebei leuk vinden om de mooie natuur af te wisselen met mooie steden, en volgens de boekjes wordt de Podiensis wat minder interessant nu we de Midi uit zijn. We hebben tot nu toe erg genoten van steden zoals Metz, Nancy en Dijon. Over Toulouse hoor je ook veel goede verhalen. Zuidwaarts dus, en naar beneden waren we het plekje Firmi zagen liggen, de eindbestemming van vandaag op ongeveer 5 km, maar voordat we aan het einde waren kwamen we bij nog een heel erg interessant geologische plek: De Puy de Wolf (bijzondere naam), een kale heuvel in een verder beboste omgeving. De afwezigheid van bomen en struiken wordt verklaard door het feit dat de grond arm is aan fosfor en natrium, maar heel veel ijzer heeft, magnesium en nikkel. Blijkbaar is de heuvel een overblijfsel van een oude oceaanbodem die 400 miljoen jaar geleden omhoog is gekomen en aan de oppervlakte is gekomen. Vooral de zuidzijde van deze heuvel is heel schraal en er groeien een aantal planten die karakteristiek zijn voor dit ecosysteem. Het zijn planten die zijn aangepast aan deze bijzondere samenstelling van mineralen. Een half uurtje later stonden Willy en Marianne ons op te wachten op een parkeerterrein en reden we door naar onze laatste logeeradres, een prachtig landhuis met twee kamers op de begane grond. Na een aperitiefje op het terras genoten we van ons diner van drie gangen. Op naar de laatste etappe.