64 – De wind

Donderdag 3 april 2025 Chomelix-Saint Paulien  km 1711-1731

We lopen vandaag een relatief korte etappe, 20 kilometer van Chomelix naar Saint-Paulien, omdat we de benen iets rust willen geven na de zware etappe van gisteren en omdat we graag wat gaan rondwandelen in Le Puy. Op weg naar het startpunt stoppen we bij de garage waar de Volvo staat, en praten er met Martijn, de Nederlandse medewerker van het bedrijf. Hij laat ons zien waar het lek zit en wij krijgen de mogelijkheid om al onze spullen mee te nemen. De auto blijft hier, dat is duidelijk, en wij rijden met een huurauto terug.
Eenmaal in Chomelix manoeuvreert Willy ons door de middeleeuwse straatjes van het dorpje. Dit is typisch voor de streek: hoe klein het dorpje ook is, het heeft altijd een prachtige kerk uit de 12e eeuw en een paar prachtig opgeknapte huizen, gebouwd uit ruwe stenen met voegsel. Ik had geleerd van gisteren, dus ik trok mijn jas aan om de koude wind tegen te houden. Ondanks dat de zon er af en toe tussen de wolken probeerde te komen, was het fris: 4 Beaufort met uitschieters naar 5. Edwin heeft er last van, zegt-ie, terwijl ik het eigenlijk wel lekker vind dat de wind met mijn haren speelt.
Het gaat vandaag een beetje op en neer, langs weilanden, door bossen met mooie beekjes, maar verder heel weinig bebouwing en geen dorpjes. Ook geen koffiepauze dus.
Halverwege zie ik een bord met “GAEC des Brins des Oliviers” met wat koeienkoppen erop. Ervoor staat een wat oudere man die vriendelijk zwaait en ik loop op hem af en vraag: “Qu’est-ce que le mot GAEC?” en hij legt uit dat het een coöperatie is, en hij is Olivier. “Groupement Agricole d’Exploitation en Commun”, zegt ChatGPT, die ook uitlegt dat het een Franse wettelijke rechtsvorm is, die in het leven is geroepen om familiebedrijven de mogelijkheid te geven onafhankelijk te blijven. Het lijkt me voor een land als Frankrijk best een klus om zo’n groot en vrij kleinschalig platteland toch leefbaar te houden. “Waar verdienen die mensen hun brood mee?” vraagt Jon zich vaak af.
Al snel zijn we in Saint-Paulien, waar we zaterdag weer terugkomen om het laatste stukje te lopen, en gaan we naar Le Puy waar we gedrieën naar het enorme Mariabeeld lopen, en zelf tot in haar schedeldak lopen om van het uitzicht te genieten.
Bij het plaatselijke Caminomuseum scoren we een stempel en praten met de gastheer en –vrouw die onze gegevens noteren. De kathedraal is heel groot, maar vinden wij wat saai (eind 19e eeuws, kan niet op tegen al die Cluny-klonen uit de 12e eeuw).
We eindigen op een terras met z’n vijven. Le Puy is een leuk stadje met mooie oude huizen met enorm veel karakter. Het is bijzonder vanwege een aantal enorm steile heuvels midden in de stad waar met name beelden en kerken op zijn gebouwd, en leuk natuurlijk dat de Camino hier “echt” begint.