63 - Da’s pech, brug weg

Woensdag 2 april 2025 Montarcher-Chomelix  km 1678-1711

De etappe van vandaag voelde aan als een werketappe. Aan het einde van de dag waren we allemaal behoorlijk moe, maar dat kwam ook door de 33 kilometer die we al hadden gelopen.
De dag begon zoals de vorige: met een ochtendwandeling naar de bakker, het eten van een croissantje en het smeren van een lunchpakketje. Willy en Marianne brachten ons naar het beginpunt van onze etappe, bij Montarcher. Tot onze verbazing was de top van de heuvel bedekt met sneeuw. Toen we uitstapten, stond er een frisse wind en gaf de thermometer 3 °C aan.
“Gelukkig” had ik die dag mijn jas niet meegenomen, omdat ik het de andere twee dagen nogal warm vond – en ik heb hem dus ook niet gebruikt. Gelukkig werd ik snel warm van het wandelen, en de wind bleek in het dal een stuk milder – vooral toen we tussen de bomen liepen.
De route voerde vandaag vooral door bos en langs uitgestrekte weilanden. Dorpjes kwamen we nauwelijks tegen. De zon hebben we niet gezien, en aan het eind van de dag begon het zelfs zachtjes te regenen.
Onderweg was er veel telefoon- en appverkeer over de auto. De dame van de ANWB had wat moeite om uit te leggen waarom het benodigde onderdeel een levertijd van acht dagen had. Na een bezoek van Marianne en Willy aan de garage bleek het lek op een ingewikkelde plek te zitten, lastig bereikbaar en niet zomaar met een spoedreparatie te verhelpen. Er werd verder met de ANWB gebeld om te zorgen dat we een vervangende auto zouden krijgen, waarin we met vijf personen en al onze bagage makkelijk zouden passen. De Volvo zal waarschijnlijk nog een tijdje hier moeten blijven.
Vandaag was ook een dag waarop er veel werd gesproken. Soms wandel je een dag zonder veel te zeggen – behalve het aanwijzen van een mooie kerk of een fraai uitzicht. Maar vandaag werd er juist veel gekletst, over allerhande onderwerpen: van werk tot politiek en gezin.
In het zoveelste bos hing een bordje met een Sint-Jakobsschelp waar een kruis overheen was getekend. Daaronder hing een tweede bordje met opnieuw een Jakobsschelp, met in het Frans de tekst: “Suivez GR375 via Chomelix” – oftewel: maak een kleine omweg.
We dachten: ach, hoe erg kan het zijn? We lopen gewoon door en we zien het wel. Kilometerslang leek het inderdaad een goede keuze.
Totdat we bij een riviertje kwamen en zagen dat de brug, die normaal over het water lag, nu op het grasveldje ernaast was neergelegd. Het riviertje was zo’n zes meter breed en stroomde snel. Er bleek eigenlijk geen manier om aan de overkant te komen zonder het risico op een nat pak. En dat bij 3 °C.
Dus terug, via de weg, naar het plaatsje Chomelix. Maar al lopend voelden onze voeten zwaar en realiseerde ik me dat Willy en Marianne nog eens vijftig minuten op ons moesten wachten bij het eindpunt. De knoop was snel doorgehakt. We zouden stoppen in Chomelix en daar zouden we ons op laten pikken.
Zogezegd, zo gedaan. Het moet wel leuk blijven, tenslotte.
Met een hele berg Franse kaas in de achterbak en een grote pan ossenstaartsoep in de keuken gaan we nu de avond in.