62 - Pelgrims in Le Puy

Dinsdag 1 april 2025 Le Puy-en-Velay - Monistrol-d'Allier km 1646-1678

De man van de depannage zou om acht uur bij ons zijn, het werd tien over half negen en de diagnose die hij zou stellen was heel snel gemaakt: ik neem de auto mee. De diagnose zelf kregen we om vier uur ’s middags. Ze vonden een lekke slang, en die gaan ze de komende dagen repareren.

Jon en ik vertrekken om negen uur, via onze straat Rue Pannesac naar de Rue de Chenebouterie, waar we vanochtend brood hebben gekocht, en al snel zien we de eerste pelgrims lopen. Je herkent ze uiteraard aan de rugzak, en ook aan de sportieve kleding die ze aan hebben. Later op de dag worden het er nog veeel meer.

We zien Amerikanen, Filipijnen, andere Aziaten, Brazilianen maar vooral ook heel veel Fransen. We zien een vrouw met een karretje achter zich aan waar twee huppelende kinderen bij liepen, en later ook nog een man met een karretje. Vrijwel iedereen heeft een Sint-Jacobsschelp op de rugzak.

We lopen de stad uit, de heuvels in en hebben de pas er goed in zitten, we lopen duidelijk veel sneller dan de gemiddelde pelgrim, want we halen veel mensen in.
Onderweg zien we veel referenties naar de camino: “kom eten, kom drinken, kom slapen”. De camino is duidelijk een groot ding hier.
De eerste 13 km gaan stug omhoog en omhoog, we stijgen 500 meter. De route is prachtig maar sommige wegen zijn niet al te best, met veel blubber of grote keien. Hoe gaan die mensen met karretjes dat straks doen?

In La Roche is een bakkertje waar we twee koffie bestellen. We zitten lekker buiten in het zonnetje en smeren ons in want de zon is er weer de hele dag. De Amerikanen naast ons maken een praatje met ons en we vertellen ze dat we in Amsterdam zijn vertrokken. Dat maakte wel indruk. Bijna alle mensen die we vandaag zien wandelen zijn in Le Puy begonnen. Voor hun is het wandelen dus nog heel pril, maar ze hebben wel 1600 km voor de boeg. Het zijn allemaal helden.

Ik vind het wel iets gezelligs hebben, al die mensen, al die nationaliteiten. Ieder met zijn of haar eigen verhaal. Iedereen is lekker buiten, is lekker samen, is lekker in beweging. Voorlopig snap ik niet wat het probleem is van de auteurs van de wat zure stukjes in het periodiek van de Nederlandse caminovereniging. Die gaan over de vercommercialisering van de camino, het massale, het verlies van de spiritualiteit. Vandaag was het leuk, maar wie weet wat we nog gaan meemaken.

Tegen de tijd dat we boven zijn, een paar kilometer voorbij Montbonnet, is het aantal pelgrims die we zien geslonken tot bijna niks, en als we daarna gaan dalen is er niemand meer. Een paar uur lopen we door bergen en dalen die ons doen denken aan Luxemburg, met steile hellingen die op en neer gaan, op en neer. We lopen over rotsen, langs riviertjes, door bossen, het is erg mooi hier.

Op een half uur van onze eindbestemming Monistrol-d’Allier krijgen we een telefoontje van Edwin die ons vertelt dat hij een auto heeft gehuurd en in de auto stapt om ons op te pikken. Nog een held!
In een half uurtje zijn we weer terug, en eten we als aperitief de gerookte karper op toast en de hoofdmaaltijd van Marianne die kip uit de oven heeft gemaakt met aardappeltjes en bloemkool. We sluiten het af met koffie en sterke verhalen.