66 – We benne d’r!

Zaterdag  5 april 2025 Saint Paulien - Le Puy en Velay  km 1759-1775

Als je een jaar of twaalf bent, kun je je niet voorstellen dat je ooit 21 zult zijn. Het lijkt ergens in een andere eeuw, want mensen van 21 zijn volwassenen die studeren of werken, in een auto rijden, verkering hebben of getrouwd zijn. Nee, dat duurt nog eindeloos lang. En op een bepaalde manier klopt dat ook, want de weg van twaalf naar eenentwintig telt heel veel uren, heel veel dagen, en je maakt in die tijd ook heel veel mee. Elke dag is er één.

Voor ons was Le Puy niet in beeld toen we nog in Nederland liepen, want Maastricht was ons doel. Maar zodra we in Visé waren en de Camino-routes gingen bestuderen op de website van de Jacobsvereniging, was het wel duidelijk dat die “echt” begint in Le Puy-en-Velay. Voor Le Puy zijn de lijntjes op de kaart dun, daarna dik, en op de fora wandelt iedereen tussen Le Puy en Santiago.

We zijn nu negenenveertig etappes na Maastricht, en vandaag komen we aan. Een snelle blik op mijn blog laat me zien dat we inderdaad heel veel hebben meegemaakt, zoveel hebben gezien, en dat er ook veel tijd overheen is gegaan. Maar nu we er zijn, is het eigenlijk ook best gewoon. Gewoon de zesenzestigste etappe in onze serie, met schattige kleine dorpjes, met boeren die op het land bezig zijn. Met kuitenbijters van klimmetjes, met ’s ochtends stokbrood halen, met het gezelschap van Willy en Marianne (en ons erelid Edwin), met de flessen vullen met water en de veters strak, met onderweg pauzeren en een kleinigheidje eten, met een mooi uitzicht, met verkeerd lopen, met groetende Fransen, met de zon op ons hoofd, met goede gesprekken, met het zweet op de rug, met Relive, met apjes naar de thuisbasis, met blubber en rotspaden, met rode wouwen en mussen, met weilanden en asfalt, met de selfies bij het kruis. Het is elke keer hetzelfde en telkens weer wat nieuws.

In Le Puy wachtten Willy, Marianne en Edwin op ons. We douchten ons en stapten in de volgepakte Dacia, die Edwin die morgen had overgenomen van de chauffeur. Edwin reed ons met drie tussenstops in tien uur naar de Klingedijkstraat. Jon deed het laatste stukje naar Zeist en daarna naar Castricum.

Het was weer een mooie week. Goed om te weten dat er nog zesenzestig etappes voor ons liggen (grove schatting).