53 - We hebben Maria gezien!

Zaterdag 21 september 2024 Cluny-Cenves km 1403-1430

Al na twee dagen is er een routine: ik sta op en ga naar het bakkertje om de hoek, en we eten een lekker croissantje thuis en kopen een lunchbroodje voor onderweg. Iets voor negen uur gaan Jon en ik de deur uit terwijl Willy en Marianne nog slapen, dat is leuk van overnachten op de route. De zon schijnt als we Cluny uitlopen en dat blijft hij ook de hele dag doen. Onze Relive staat weer aan, het is toch wel leuk om aan het einde van de dag nog eens te zien waar we gelopen hebben. De consequentie is wel dat ik dan een aantal keer mijn telefoon moet opladen onderweg, want het vraagt redelijk wat stroom, maar ik neem altijd een powerbank mee dus verder geen probleem. Jon gebruikt zijn telefoon voor Organic Maps, onze foutloze gids onderweg. Wandelen is anders geworden sinds we die ap gebruiken, nooit meer twijfel over waar we zijn, dat is wel zo ontspannen.

We lopen over heel mooie paden, langs velden en rond ons worden de heuvels hoger. Sommige paden zijn al heel oud, dat kun je zien omdat ze hol zijn en er stenen op liggen. Vandaag is de eerste dag van een paar dagen met veel klimmeters. We verlaten de vallei waar Cluny in ligt en komen op de grens van de Midi. Vandaag hebben we 804 meter in totaal en dat is wel even wennen. En toch zit de pas zat er goed in, ook op de stukken waarop we omhoog gaan. Jon probeert een stel wandelstokken uit die hij van een kennis heeft geleend. Toch eens uitproberen, zegt hij en hij vind ze eigenlijk best prettig, maar soms wel wat onhandig, vooral als hij ze niet meer wil hebben, of juist wil pakken. We zullen een manier moeten vinden om de stokken makkelijk op te bergen. Misschien het handigst om ze bij elkaar op de rugzak vast te maken.

Na een paar uur stopten we even voor de lunch en de laatste ruk omhoog en bekeek ik mijn voet. Ik voelde een pijntje opkomen aan mijn hiel en verrek: ik blijk mijn eerste blaar te hebben! Ervaren wandelaars als we zijn heeft Jon een naald en ook een blarenpleister bij zich, dus na wat gerommel loop ik weer monter verder. We klimmen verder en met het stijgen worden de vergezichten steeds mooier. Onderweg komen we niet veel dorpjes tegen, en we zien we dat we op de goede route zitten omdat we langs de  Chemin de St Jacques en Chemin de Compstelle komen. We vragen ons af of abt Bruno hier ook gelopen heeft. Bruno was een van de abts van Cluny, en hij heeft ooit het pad naar Compostella gelopen (nou ja, waarschijnlijk eerder te paard of gedragen). De Cluny abdij was een grote drijvende kracht achter de camino, bouwde veel kerken en pleisterplaatsen onderweg.

We bellen met Willy en Marianne om een ophaalplek af te spreken. Op de kaart zien we dat we een stukje van de camino kunnen afsnijden bij het dorpje Cenves, en we spreken af elkaar te ontmoeten aan het einde van een asfaltweg, op een paar honderd meter van het pad. Ik zei Willy nog, half grappend: als je kunt mag  je een stukje over de onverharde weg rijden tot onze route. Onderweg naar ons eindpunt komen we Maria tegen. Ineens komt ze uit het struikgewas gelopen, loopt naar ons toe, groet ons met een gemeend "Bon journee" en loopt langs ons. Ik kijk achterom, en weg is ze! We vragen ons af: was ze dit echt? Wij interpreteren het als een teken dat het stukje afsnijden wel OK is.

Onderweg lopen we langs een bord waarop staat dat Le Puy nog 270 km lopen is en Compostela nog 1800 km. We zijn er bijna… Op ons laatste stukje pad, richting ons oppikpunt en zoals toch wel een beetje verwacht rijdt Willy een stukje over de onverharde weg die eigenlijk geen weg is voor de Lexus. Met stenen die de bodem van de auto schampen komen we weer op het veilige asfalt en zo weer goed thuis. Marianne heeft inkopen gedaan, en we eten lekker thuis kaasjes en pâté met een flesje wijn erbij. Het leven is goed en het bevalt ons wel hier. Ik heb de route nog eens nageplozen en we besluiten om vanuit Cluny nog een dagje extra te wandelen, dus heb ik nog een extra nachtje geboekt.