52 - Wat is het hier mooi!

Vrijdag 20 september 2024 Culles les Roches- Cluny km 1373-1403

Na een half jaar gingen we verder op onze camino, en deze eerste van acht etappes werd een heel mooie. Om hier te komen maakten we gisteren een rit van dik 1000 km vanuit Nederland.  Jon vanuit Castricum, mij oppikken in Zeist, samen naar het Kalf waar we na een heerlijk kopje soep bij taxi Willy instapte, die ons naar ons einddoel Cluny bracht. Hier zouden we drie dagen blijven. De vier musketiers waren weer samen, en Willy en Marianne reden ons vandaag van Cluny naar Culles les Roches, waar ze ons de vorige keer hadden opgepikt. We zagen onderweg veel kastelen, landhuizen en mooie dorpjes en zo bleef het de hele dag. Na een uurtje wandelen kwamen we aan in Saint Gengoux le National, een prachtig middeleeuws stadje waar we in het zonnetje op een terras genoten van een bakje koffie, en we later even een rondwandeling maakten. Wat een pareltje, en dat zonder massatoerisme, heerlijk! De hele dag wandelden we door een  vallei die bezaaid was met dorpjes, en elk ervan was mooi. In tegenstelling tot de dorpen tussen Nancy en Dijon waar veel leeg stond, zijn hier bijna alle huizen mooi opgeknapt. Er is veel wijnbouw en dat biedt blijkbaar kansen. De lange arm van Cluny reikte in het verleden duidelijk tot in deze vallei, want overal stonden aan Cluny gelieerde kerken, soms compleet met donjon om de boel te kunnen verdedigen. Rond het jaar 1000 was Cluny het centrum van de christelijke wereld, met monniken die hier onder de bescherming van de paus een eigen koers mochten voeren, en dus ook veel giften ontvingen. Honderden kerken en abdijen, enorm veel land maar toch eenvoudig leven was hun kracht. Dat hield en ze 200 jaar vol en toen kwamen er abten die met de vingers te veel in de kassa gingen graaien. De macht brokkelde af en tijdens de Franse revolutie heeft men de abdij in Cluny kort en klein geslagen. Nu rest een ruïne maar zelfs die is nog indrukwekkend groot. Ooit was het de grootste kerk van Europa.

Onderweg haalden we een pelgrim in, iets normaal bijna nooit voorkomt. En wat bleek, er waren twee mensen voor ons op het pad, dat vrij smal was. We hoorden de twee wat zeggen tegen elkaar, en al snel haalden we de eerste in, een vrouw die voor ons inhield en ons er langs liet. Ze zei iets in het Frans, maar ik weet niet wat. Ze zag er wat verward uit. De andere, waarvan we dachten dat het de partner van de vrouw was, liep echter hard door. We hadden het idee dat hij telkens achterom keek, dat hij ook nog sneller ging lopen, en Jon besloot hem te volgen. Zeker twee kilometer volgde Jon de man tot ze bij een weg kwamen en de man NIET de camino-route volgde terwijl hij er echt wel als pelgrim uit zag. Verdacht.. Wat is dat voor man, viel hij de vrouw lastig? Jon had er zo zijn gedachten over. Even later kwamen we in een dorpje waar we bij de lokale wasplaats een boterhammetje gingen eten. Wat schetst onze verbazing toen we de “foute pelgrim” langs zagen lopen. Hij keek duidelijk naar ons en wij naar hem en hij liep door. Dat was het laatste wat we van hem zagen. Het verhaal blijft.

Eenmaal in Cluny hebben we een stempeltje gehaald bij de VVV en dronken we een biertje op het terras met Willy en Marianne. We hadden vandaag veel zon, hadden 554 hoogtemeters, en liepen 30 km en het viel me een beetje tegen eigenlijk. De nacht na deze dag heb ik slecht geslapen, ik werd om half vijf wakker en ben om kwart over vijf gaan werken aan het NWA project dat ik momenteel schrijf en wat een deadline heeft van 1 oktober (niet zo handig gepland).