57 - U bent de Loire overschreden

Woensdag 25 september 2024 Charlieu-Saint Haon le  Chatel km 1505-1536

Soms heb je van die dagen waarin zoveel gebeurt en waarin je zoveel indrukken opdoet qua landschap, omgeving, mensen en cultuur dat die dagen je altijd bij blijven. Vandaag was niet zo’n dag. Het weer was grijzig, temperatuur OK maar niet bijzonder, geen regen, het gebied waar we doorheen liepen was vlak en veelal bebouwd of in ieder geval voor landbouw in gebruik, veel verharde wegen, veel auto’s. We liepen door de Loire vallei, en die is vruchtbaar en vlak, dus vooral door mensen in gebruik en daardoor waren het 31 wat minder inspirerende kilometers dan de kilometers die we het begin van de huidige reeks wandelingen hebben gehad. Nou ja, dat is soms dan maar zo; ik ben toch lekker op stap met Jon dus we kletsen gewoon door, en aan het begin en einde van de dag zijn er ook altijd Willy en Marianne waar we ook eindeloos mee bomen en discussiëren. Een van onze discussieonderwerpen is: waarom staat er geen spanning op de nuldraad? Ik weet bijzonder weinig van elektriciteit maar gelukkig weten Jon en Willy er wel veel van, maar deze vraag was toch wel een pittige. Met behulp van de beschrijving van Jon, een beetje Chatgtp en een schakelschema van elektromotoren van Willy zijn we er uit gekomen. De magneet in de elektromotor draait met zijn noord en zuidpool langs drie spoelen die op 120 graden van elkaar zijn gewikkeld. Elke spoel krijgt daardoor een sinusvormige spanning, van positief naar negatief, en dat 50 keer per seconde. Doordat de spoelen op 120 graden van elkaar zijn gewikkeld lopen ze uit fase, en als je die drie bij elkaar op telt komt je altijd uit op 0. De “nuldraad” is dus nul omdat de drie nuldraden aan elkaar zijn geknoopt. De fasedraad heeft dat niet, die zit gewoon aan de draad vast die naar je stopcontact gaat. Weer wat geleerd. Volgende keer gaan we het hebben over transistoren, we willen weten hoe geheugen werk. 
We begonnen onze wandeling vandaag vanuit het spookhuis in Charlieu. ’s Ochtends nam ik Jon nog mee naar de bakker, om ook lekker even te snuiven, en na ons ontbijtje zetten we de tassen in de Lexus, dat scheelt Willy en Marianne weer sjouwen, en liepen we Charlieu uit. Voor ons volgende verblijf kozen we voor Saint Jean-Saint Maurice sur Loire, dat ligt een stukje naar het zuiden, en op de route van de etappe van morgen. Willy en Marianne namen hun tijd in Charlieu en gingen in de loop van de ochtend naar het stadje Roanne. Altijd leuk om naar een stadje te gaan dat de naam van je kleinzoon heeft!  Ze waren niet erg gecharmeerd van het stadje, waar veel wegwerkzaamheden waren, het druk  was en ook niet echt mooi. Beetje industrieel. In de tussentijd liepen wij naar het westen en staken we de rivier de Loire over, hier niet meer dan een vrij ondiepe stroom. De Loire ontspringt in de Ardèche, dus nog een flink stuk naar het zuiden, en stroomt uiteindelijk in de Atlantische Oceaan in bij Bretagne. Ik moest denken aan de navigatiestem van de Lexus. Als de auto een landsgrens overgaat hoor je in een wat strenge vrouwelijke stem “U hebt de grens overschreden”. Ook hier, ver van de oceaan, was er genoeg water voor een haventje, en was er een binnenschipspeeltuintje gemaakt. Een stukje verderop lag Benisson Dieu waar een prachtige oude kerk stond met zo’n mooi dak dat lijkt op de daken in de Bourgogne. Stap stap stap. Kilometer na kilometer gaan onder onze voeten door, en op een gegeven moment komen we dichterbij die hoge heuvels in het westen waar ik het gisteren over had. Ons einddoel van vandaag, Saon, ligt aan de voet van die heuvels, net zoals een hele sliert dorpjes die van noord naar zuid tegen die heuvels aan ligt, omdat daar ook druiventeelt is en dus wijn wordt gemaakt: appellation Côte Roannais. Met een kuitenbijtertje als staartje lopen we het oude stadje in, naar de Lexus die geduldig op ons wacht.